SURVIVOR Εν Ελλάδι

                              


Άγιος Δομίνικος, λέει. Καραϊβική, λέει.
Άγιοι Ανάργυροι, λέω εγώ. Αττική, λέω εγώ.

24 άτομα, λέει. Μαχητές και διάσημοι λέει.
9μιση εκατομμύρια, λέω. Μισθωτοί και συνταξιούχοι, λέω.

Παρουσιαστής Σάκης του world party, λέει.
Παρουσιαστής, Αλέξης του 15μελούς, λέω.

Στηνόμαστε στις τηλεοράσεις μας και παρακολουθούμε φανατικά, κάτι τυπάκια που δήλωσαν συμμετοχή στο παιχνίδι, ΜΕ ΤΗ ΘΕΛΗΣΗ ΤΟΥΣ, δηλαδή σε κάποια άσχετη φάση είπαν “τι να κάνω σήμερα, ας πάω να  πεινάσω μέχρι να κολλήσει το στομάχι μου στον τρίτο σπόνδυλο πίσω στην πλάτη, ας μείνω άπλυτος μέχρι να φτιάξω μάκα 6 εκατοστά στο γόνατο, ας κοιμηθώ αγκαλιά με 7 τερμίτες και 2 νερόφιδα, ας παπαριάσω στη βροχή μέχρι τη σπλήνα!”


Γιατί το κάνουμε αυτό; Γιατί παρακολουθούμε  σχεδόν όλοι Survivor στην Ελλάδα;

Θα σας πω εγώ.
Προπόνηση. Κάνουμε προπόνηση, βασικά είμαστε σχεδόν έτοιμοι, μαλλιά να μάθουμε να πλέκουμε όπως η Λάουρα και είμαστε τζετ.

Τι μας λείπει δηλαδή;

Δε μπορούμε εμείς να τρώμε καρύδα μια βδομάδα; Έλα Παναγία μου! Έλα σπίτι μου ρε γατάκι, 15 του μήνα που τελειώνουν τα λεφτά, τελειώνουν οι προμήθειες, τελειώνει κάθε ελπίδα! Οκ, δεν έχω καρύδες, αλλά έχω μήλα που κέρδισα στο αγώνισμα 15 κιλά μήλα, 7.99 ευρώ στη λαϊκή της γειτονιάς μου , 1μιση ώρα το μεσημέρι, “έλα όμορφη κυρία, πάρε πάρε, είναι ζάχαρη, είναι μέλι τα μηλαράκια του Παντέλη” ( ήθελες να του πεις πως η ρίμα που κάνει είναι γελοία, αλλά σου έδωσε και μισό τσαμπί χτυπημένες μπανάνες ένα ευρώ, οπότε έκανες τουμπεκί και του υποσχέθηκες πως θα τον ψηφίσεις στο τάλεντ σόου που παίρνει μέρος. ( όλη η Ελλάδα μια σόου μπίζνα!)

Δε μπορώ να ζήσω εγώ, με μήλα μόνο; Μήλα με κανέλα, μήλα τηγανητά, μήλα στη σχάρα, μήλα στο φούρνο – ζωγραφισμένο ένα γουρούνι σε λαδόκολλα και στο στόμα του ένα μήλο; Στο μυαλό είναι όλα ρε, τι νομίζεις; Κλείνεις τα μάτια, δαγκώνεις το κωλόμηλο και σκέφτεσαι τραγανή πετσούλα χοιρινό, μαλακό ζουμερό κρεατάκι να σου μελώνει τη ψυχή, να σου συγχωρά τα πεθαμένα σου! (μου φύγανε σαλάκια στο πληκτρολόγιο ρε φίλε, έλεος)

Δε μπορώ εγώ, να τρέξω 4 χιλιόμετρα από εκεί που με άφησε το αμάξι από βενζίνη, μέχρι το πλησιέστερο βενζινάδικο, να γεμίσω ένα παγουρίνο βενζίνη με ότι σεντς βρήκα χύμα στα καθίσματα και κάτω από τα πατάκια; Δεν μπορώ εγώ να κερδίσω το έπαθλο, 35 σποράκια σουσάμι και μισό λεμόνι, για δεκατιανό;

Δε μπορώ εγώ να πέσω να κοιμηθώ στο πάτωμα; Φίλε, τώρα που δεν έχω να πληρώσω το νοίκι και μου κάνουν έξωση, προκειμένου να γυρίσω πίσω στη μάνα μου να με βάζει πάλι να τσουλάω σε πατάκια μην της λερώσω τα πατώματα, στρώνω το burberry κουβερτάκι μου που είχα αγοράσει από Αγγλία όταν έβγαζα 2μιση χιλιάρικα το μήνα, όπου βρω ανοιχτό wifi, Πατησίων και Κεφαλληνίας γωνία, ξέρω γω. Νταξ, δεν έχει τερμίτες όπως στον Άγιο Δομίνικο, αλλά και πάλι, ήσυχος δεν κοιμάσαι! Όλο και μια ματιά θα πρέπει να ρίχνεις, μη σου πάρει κανείς το σκαλπ,  δεν είναι τυχαία “αδερφές” γειτονιές η Πατησίων με το Μπρονξ.

Δε μπορώ εγώ, να παίξω μπουνιές με τον σύντροφο μου, με τον αδερφό μου, με το παιδί μου, τώρα που δεν υπάρχει μία και τα νεύρα είναι τσίτα; Καλημέρα λες, και τραβάει ο άλλος ματσέτα και σου γρυλίζει “αρ γιου τόκιν’ του μι;” Κοιμάσαι με τον άλλο δίπλα δίπλα, κάνεις να τον χαϊδέψεις στον ύπνο του, έχει 7 μήνες απλήρωτος στη δουλειά, πετάγεται όρθιος και σε βουτάει από το λαρύγγι “θα μου δώσεις τα δεδουλευμένα ρε αλήτη;” σου περνάει όλη σου η ζωή μπροστά από τα μάτια σου, μέχρι να καλοξυπνήσει ο αγαπημένος σου και καταλάβει ότι σου ‘χει κόψει το οξυγόνο και κατευθύνεσαι προς τον καλό Χριστούλη που σου γνέφει. Αν όλο αυτό, δεν κάνει υψηλή τηλεθέαση, μη σώσω να φάω ντοματόφλουδες, απόψε. Και ξέρεις, πιο βαρύ όρκο δεν έχω.

Θα έμενα να το συζητήσουμε κι άλλο, αλλά αρχίζει το SURVIVOR,  παιδιά! Και πρέπει να το παρακολουθήσω, ίνδαλμα μου ο προπονητής ράγκμπι. Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω και γω προπονητής. Μπάνμπικτον. Μπάμπικον. Μπάνμικον. Πως διάλο λέγεται το ρημάδι. Αυτό, ναι.
















Next
Previous
Click here for Comments

0 σχόλια: