Is that the question?

Θυμάσαι ξεκάθαρα την δεύτερη φορά που άκουσες το Alive.
H μνήμη σου είναι γενικά για τον μπουτς, αλλά ΑΥΤΟ το θυμάσαι.
Η πρώτη φορά ήταν στο Μtv.
Back then.
Τα παλιά εκείνα χρόνια, που έπαιζε ακόμα μουσική το μπουρδελοκάναλο.
Δεν ήσουν άσχετη με τον ήχο, ήσουν ούτως ή άλλως στο vibe της Seattle σκηνής. Πέρα δώθε Αγγλία – Ελλάδα, ποτέ δεν τσίμπησες με τον πανικό που γινόταν τότε με το Μάντσεστερ. Είχες δοθεί, ψυχή τε και πνεύματι, στ Αμερικανάκια. Soundgarden, Nirvana, Alice in Chains, Screaming Trees, Mother Love Bone… και μετά... από τους Temple of the Dog, οι Pearl Jam.

Η πρώτη φορά λοιπόν, κάποια στιγμή, στο MTV.
Η πρώτη αίσθηση ήταν, πως αν ήσουν άνδρας θα είχες τιναχτεί σαν να είχες φάει κλοτσιά στα πολύτιμα σου.

Ήταν δεκαετία του ‘90. Ήσουν πιτσιρίκι και έκανες γκράφιτι τα ζόρια σου στους τοίχους του μυαλού
σου. Κλεινόσουν εκεί και πέρναγες ώρες. Εσύ και το σπρέι του μυαλού σου. Οι νότες από τις μουσικές σου, αλάτι, πάνω στις πληγές σου. Και εσύ τις έγλειφες, σαν σφηνάκι τεκίλα, που δεν την πάλευες γιατί σε έστελνε στη στρατόσφαιρα από την πρώτη γουλιά. Αλλά, έπινες ξανά. Πάντα έδινες δεύτερη ευκαιρία σε ότι σε κατέστρεφε, έτσι για την αλητεία.

Και μετά, ήρθε η δεύτερη φορά που άκουσες το Alive.
Μπήκες στο δωμάτιο σου, έβαλες το ΤΕΝ στο cd player, έκατσες στο πάτωμα, χώθηκες στη γωνία ανάμεσα στο γραφείο και το κρεβάτι σου, έβαλες το κεφάλι ανάμεσα στα γόνατα, και κουκουλώθηκες με το μπουφάν σου. Δεν φαινόταν κεφάλι. Δεν φαινόταν παιδί. Δεν υπήρχε εκείνη τη στιγμή εκεί, παιδί. Ίσως δεν υπήρξε και ποτέ. Ότι υπήρχε, εκείνη τη στιγμή, ήταν το Alive. Και ο Eddie.

Όσο έπαιζε το κομμάτι, δεν υπήρχαν γκουέρνικες να ουρλιάζουν στο μυαλό. Υπήρχε μόνο φυγή. Ντραμς και μπάσο, οι παλμοί. Και τίποτα άλλο.

Do I deserve to be..

Ξανά και ξανά.

Η ερώτηση έσωσε εκείνη τη μέρα την απάντηση.
Και την επόμενη.
Και την επόμενη.

100 χιλιάδες επόμενες μέρες.

Και το παιδί που δεν ήταν ποτέ παιδί, δεν ήταν πια παιδί.

Και το Alive σώζει πάλι τη μέρα.
Όπως το Black την γκρεμίζει, όπως το Corduroy την κάνει να κάνει να τρέχει, όπως το Porch την ανατινάζει, όπως το Garden κάθεται δίπλα της και θρηνούν μαζί, όπως το Once διαγράφει μνήμες. Όπως το Tremor Christ της χαδεύει τα μαλλιά και την καθησυχάζει επώδυνα. Όπως το Jeremy που δεν της κάνει ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ χαχα.

Έχει περάσει τόσος καιρός από εκείνη τη δεύτερη φορά, με το μπουφάν πάνω από το κεφάλι, στη γωνία στο πάτωμα, ανάμεσα στο γραφείο και στο κρεβάτι.
Το παιδί δεν είναι πια παιδί. Δεν ήταν και ποτέ. Τίποτα δεν είναι ίδιο κι όλα είναι απαράλλαχτα, ούτε ένα κλάσμα δευτερολέπτου δεν έχει περάσει από το intro του κομματιού.

Η ερώτηση κυνηγάει την απάντηση σ’ενα αέναο παιχνίδι εξουσίας, σ’ενα παράλληλο σύμπαν όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά.

Τίποτα δεν έχει αλλάξει.

Εκτός από τον Eddie. Που δεν κάνει crowd surfing πια, αλλά παίζει γιουκαλίλι σε μια βάρκα ξυπόλυτος, κάπου σε μια γαμολίμνη με γλάρους, ξέρω γω.

ΜΑ, ΓΙΟΥΚΑΛΙΛΙ γαμώ το ΜΠΟΥΣΤΗ ΔΙΑ????



Next
Previous
Click here for Comments

0 σχόλια: