ΧΡΙΣΤΙΝΑ



29/11



Μερικά χαμόγελα, είναι επώδυνα εκτυφλωτικά. Το φως τους διαπερνάει τους 
φακούς από τα γυαλιά ηλίου σου, που εμμονικά φοράς σε κλειστό χώρο για να μην φαίνονται οι τσίμπλες σου, 8 το πρωί, δεν την παλεύεις ούτε μούρη να πλύνεις – πόσο μάλλον να φορέσεις χαμόγελο ΠΡΟΒΟΛΕΑ.

Η Χριστίνα δεν το “φοράει” το χαμόγελο. Τουλάχιστον όχι όπως το φοράμε όλοι εμείς οι υπόλοιποι ΚΑΝΟΝΙΚΟΙ άνθρωποι. Ξέρεις, τύπου, χαίρομαι χαμογελάω. Μου λένε κάτι αστείο, χαμογελάω. Θέλω να φανώ ευγενικός, χαμογελάω. Κλάνω, χαμογελάω!
Όχι. Η Χριστίνα δεν είναι έτσι. Η Χριστίνα δεν το βγάζει το ρημάδι από την ντουλάπα της καρδιάς της, για να το “φορέσει". Η Χριστίνα το έχει κάνει ΤΑΤΟΥΑΖ.

Το τατού, πονάει όταν το κάνεις. Ανάλογα και το μέρος του σώματος, βέβαια. Ας πούμε στο κωλομέρι, λογικά πονάει λιγότερο. Όπου πιάσει κόκαλο, σε γαμάει όμως. Η Χριστίνα, το “χτύπησε” στο πρόσωπο. Φήμες λένε, πως είναι το πιο επώδυνο σημείο να βαρέσεις τατουάζ. Στ’αρχίδια της, δεν κώλωσε, έσφιξε τα δόντια, έκανε κωλοδάχτυλο στον πούστη Δία που την έχει βάλει στο μάτι και συχνά πυκνά κάνει επιδρομές στη ζωή της, και τα κάνει όλα πουτάνα, και έκανε νόημα στον τατουατζή. “ΔΩΣΕ”

Τόσα χρόνια ρημαδογράφω, και κοίτα να δεις, σήμερα, ανήμερα στα γενέθλια της, μου τέλειωσαν οι λέξεις για να περιγράψω αυτό το γέλιο.

ΒΙΑΣΜΟΣ.
Ναι αυτό.
Αυτό σου κάνει το χαμόγελο της.
Έχεις περάσει παραπάνω από τη μισή σου ζωή, να χτίζεις τη μιζέρια σου. Δάκρυ δάκρυ, καντήλι καντήλι, εμετός στον εμετό, χολή στη χολή, απέχθεια στην απέχθεια, απαξίωση, απογοήτευση. Να χτίζεις αγκρέμιστους τοίχους σαν να μην υπάρχει αύριο, να σκάβεις και χαντάκια γύρω γύρω, να πετάς μέσα και μερικά πεινασμένα πιράνχας για έξτρα προστασία, μην τυχόν κ διαπεράσει μια αχτίνα φωτός τα κάστρα σου.
Και σκάει μύτη η Σαβαίδου να πούμε, με πολιορκητικό κριό ένα ζευγάρι χείλια και 32 δόντια και σου φλασάρει μες στη μάπα μία υπερέκταση του στόματος της, και βλέπεις τόσους κόπους, τόσων χρόνων, να καταρρέουν, χάρτινοι πύργοι όλες οι αντιστάσεις σου, κάθεσαι σα μαλάκας και κοιτάς το γυμνό σου σώμα, που λούζεται στο φως της.

Δεν το ζήτησα... Κανείς δεν το ζήτησε απ’ όλους εμάς, που άγγιξες τόσο πολύ, με τόσο βίαιη αγάπη. Μια χάρα ζούμε στα σκοτάδια του μυαλού μας, ποιος σου είπε πως μας αρέσει να μας βουτάς σε καθαρά νερά χαράς και γέλιου; Ποιος σου είπε πως γουστάρουμε να μας γκαζώνεις με τραγούδια και κουβέντες-κουβέρτες της ψυχής;
Αυτό είναι βιασμός που κάνεις. Να το ξέρεις. Το χαμόγελο σου θα έπρεπε να είναι παράνομο. Μια χαρά την παλεύαμε ΧΩΡΙΣ αυτό.
Και τώρα μας είναι απαραίτητο.
Ενώνει τα ‘εδώ’ με τα ‘εκεί’.
Ουρανό και κάτω γη.

Είπες:

Χίλια ουρλιαχτά κάτω από ένα πολύχρωμο χαλί σπασμένων χαμόγελων..
Οι χίλιες σιωπές,μοιάζουν άπιαστο όνειρο
Μα συνεχίζω να χαμογελώ κι ας πονάνε τα ξηρά μου χείλη
Συνεχίζω να τραγουδώ κι ας φαλτσάρω κι ας χάνω την ανάσα μου...
Συνεχίζω να ονειρεύομαι κι ας ξυπνώ...
Είναι ευλογία και μόνο που ξυπνώ…



Κάποιου η ψυχή πατάει πάνω στο χαμόγελο σου, και τρέχει, κάνει παρκούρ και σπριντ, όπως δεν έκανε ποτέ, όσο πάταγε στη γη. Οπότε, δε σε παίρνει να το σταματήσεις.

Όμως, κυρίως, δεν σε παίρνει να το σταματήσεις, όχι για Εκείνον, που χορεύει πάνω στην αύρα του γέλιου σου και γλυκοφιλάει ευτυχισμένος το μωρό σας, αλλά για μας.

Γιατί έχουμε εθιστεί.

Είσαι η πρέζα μας ΓΑΜΩ ΤΗ ΤΡΕΛΑ ΜΟΥ
Kαι θα είμαστε ΕΔΩ, ακόμα κι όταν είμαστε 2 ανάσες πιο μακριά από σένα, όπως είσαι πάντα εσύ για μας!
Γιατί όταν χρειάζεται, χαμηλώνεις για λίγο το κεφάλι, κ ψυθυρίζεις τις μαγικές σου προσευχές για όποιον νοιάζεσαι και όποιον αγαπάς, και το σύμπαν σε ακούει. Και σου κάνει τα χατήρια, επειδή σου χρωστάει πολλά. Και θα στα δώσει. ΝΟΜΟΣ!

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ, ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ!!!!! ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΕΡΧΟΝΤΑΙ!!
ΝΑ ΣΕ ΧΑΙΡΟΜΑΣΤΕ!!!!!

ΣΚΑΣΕ ΚΑΙ ΜΠΟΥΚΩΝΕ ΤΟΥΡΤΑ, ΤΩΡΑ!!!!
Next
Previous
Click here for Comments

0 σχόλια: