toxic

και ξαφνικα,

εκλεινε τον κοσμο εξω

τιποτα δεν τον διαπερνουσε πια, δεν ακουγε, δεν εβλεπε

γινοταν ενα κομματι τοιχος, απροσπελαστος, αδιαφανος, ενας ανθρωπος απο γρανιτη

οι δικοι του ηταν συνηθισμενοι πια, οι φιλοι του το ιδιο - αλλωστε δεν εκανε πια καινουργιους φιλους, με τους ιδιους πορευοταν απο 12 χρονων

γνωριζε κοσμο καθε μερα, ηταν δημοφιλης.... ηταν ομορφος, αστειος, ευφυης, μαγνητιζε τους
ανθρωπους, ηταν προφανες πως ηταν διαφορετικος, ηταν 'σπανιος' και ολοι διεκδικουσαν την προσοχη και την ευνοια του

μα, ηταν δυσκολος

για ολους..
πιο πολυ, γι αυτους που τον αγαπουσαν, κ τον ηξεραν καλα
οι αλλοι - οι ξενοι- απλα ξενερωναν, απογοητευονταν 'μα , τι επαθε... φαινοταν τοσο καλο παιδι" παντα στηριζαν πολλες ελπιδες πανω του -συνεργατες , γκομενες, τυχαιες επαφες... ολοι εκαναν σεναρια, μ εκεινον πρωταγωνιστη -συμπρωταγωνιστη- με παντα εκεινος κατερριπτε τις προσδοκιες τους

περνουσε απο τη μια κατασταση στην αλλη, μεσα σε κλασματα δευτερολεπτου..
εκει που ηταν ζεστος, προσβασιμος, ανθρωπινος , μια λαθος  λεξη  του αρκουσε... μια εκφραση προσωπου, καμια φορα και απλα το φυσημα του αερα... σαν να του παταγαν κουμπι, κ τον μετετρεπαν απο εναν ευχαριστο ανδρα  σε αγαλμα με γυαλινα ματια και πετρινη καρδια...

σκοτεινιαζε η ψυχη του, και ξαφνικα, μεσα απο τη σιωπη του ξερναγε λεξεις με καρφια, που πληγωναν αμαχο πληθυσμο...
οι δικοι του ειχαν συνηθισει -ετσι ελεγαν
και προσποιουνταν πως δεν ματωναν πολυ

μα, ελεγαν ψεμματα - δε συνηθιζεται αυτη η αρρωστια, δεν συνηθιζονται αυτα τα λογια που εβγαιναν απο το στομα του, τα ματια του που αδειαζαν απο ψυχη, το ιδιο το δερμα του γινοταν μη δεκτικο πλεον στην αφη

τον αφηναν μονο του


τους ειχαν πει, απο μικρος ακομα που ηταν, πως καποια στιγμη θα βρει γαληνη η ψυχη του
πως μεγαλωνοντας  θα νικησει τους δαιμονες του
ή, πως θα μαθει να ζει μ αυτους

μα, δεν τους ειχε πει κανεις, πως στην πορεια της ζωης του, θα επεφταν ανθρωποι πανω στα βραχια του, θα εχαναν κι αλλοι τις ψυχες τους εξ αιτιας του

δεν τους ειχε πει κανεις, πως θα γινοταν ο ιδιος, ο εφιαλτης ολων οσων προσπαθουσαν να διαπερασουν μια μια τις στιβαδες  για να φτασουν στον πυρηνα του


θυμοταν η μανα του, οταν ηταν μικρος -τοτε που την αφηνε ακομα- κ του χαιδευε χρυσοκαστανες τουφες μαλλια και ανατριχιαζε στη σκεψη πως θα μπορουσε ποτε κατι να βλαψει το μωρο της...

μα δεν φανταζοταν ποτε, πως αυτο το 'κατι' θα ηταν ο ιδιος
δεν φανταζοταν ποτε, πως αυτο το αγορακι που κρεμοταν απο το λαιμο της και κολλουσε τα χειλη του στο δερμα της, ρουφωντας ολη της την αγαπη και την προσοχη, θα προκαλουσε τοση θλιψη σε οποιον τον νοιαζονταν και τοσο πονο σε οποιον τον πλησιαζε

ομορφος αντρας
αστειος
ευφυης
θανασιμος 



Next
Previous
Click here for Comments

0 σχόλια: