fingertips (part 4)



Δεν ήταν που πεινούσες
Δεν ήταν που είχες πιεί
Ούτε που σε τρόμαξε ο τύπος μέσα στο κάστρο

Ήταν που ένιωσες πρώτη φορά έντονο το πολιτισμικό κενό.
Τι δουλειά είχες εσύ , το ψαρωμένο ελληνάκι, στο κωλοχώρι της Κροατίας ναι νταξ, medieval και tourist attraction , στην πραγματικότητα πιο κανίβαλοι πεθαίνουν

Τι κάφρος!!!! Πόσο κάφρος πραγματικά!!!!!

Μπροστά εσύ, να περπατάς - να τρέχεις σχεδόν και πίσω σου ο Άλμπερτ - με την τσάντα σου, προσπαθώντας να σε προλάβει....
Δεν άργησε να σε φτάσει "τι έπαθες μπεμπέ - δεν φοράς παπούτσια, τα πόδια σου θα πονέσουν, μα τι έπαθες!!!!!!"
-άσε με και συ ρε Άλμπι να χαρείς άσε με!!!Μη μου μιλάς!!!!!

Συνέχισες να προχωράς προς τον κεντρικό δρόμο, ήσουν ακόμα μακριά, ακόμα περπατούσες στο μονοπάτι του κάστρου.

Συνέχιζε να ψιλοβρέχει, τα πόδια σου γλυστρούσαν  και κανά δυο φορές κόντεψες να σκάσεις κάτω, ε ναι αυτό έλειπε άλλωστε από την πληγωμένη σου περηφάνια,να κυλιστείς σα γουρούνι μέσα στις λάσπες.
Ο Άλμπερτ κάποια στιγμή πήγε να σε πάρει στα χέρια, "ΟΥΤΕ ΝΑ ΤΟ ΣΚΕΦΤΕΙΣ ΦΙΛΕ, ΟΥΤΕ ΝΑ ΤΟ ΣΚΕΦΤΕΙΣ ΟΜΩΣ" γρύλισες και ο κακομοίρης μαζεύτηκε και περιορίστηκε να σε ακολουθεί σιωπηλά.

Πόσο μακριά ακόμα Θεέ μου, σκεφτόσουν, τα πόδια σου άρχισαν να πονάνε πολύ , το έδαφος τραχύ και συ , η πριγκίπισα των all star ,υπέφερες! Ξυπόλητη περπατούσες μόνο στο παρκέ του σαλονιού σου... αχ το σαλόνι σου.....  χιλιάδες αστρικά μίλια μακριά από τα δαλματικά χώματα που σου πλήγωναν τώρα τις πατούσες....

Και άντε πες, και έφτανες στον κεντρικό δρόμο , θα βρίσκατε ταξί ή θα αναγκαζόσουν να περπατήσεις μεχρι την πόλη με τα πόδια? Προσπαθείς να απωθήσεις τη σκέψη και ξεκινάς τα μάντρα "παναγίαμουναβρωταξίπαναγίαμουναβρωταξίπαναγίαμουναβρωταξί"

ναι σιγά

άκρα του τάφου σιωπή, κάτω στον δρόμο.

Εσύ, ο Άλμπερτ , ένας γρύλλος και λογικά με την καλή σου τύχη παντοτινό σύμμαχο στα βήματα σου,σε λίγο θα σας έκανε παρέα και κανά λυκάκι, έτσι για να γουστάρετε μέσα στη βροχή, λίγο πριν νυχτώσει..

Ακουμπάς σ ένα δέντρο, απελπισμένη.

" Άκου πρέπει να γυρίσω πίσω να πω στους άλλους να φέρουν ένα αυτοκίνητο να σε πάρουν, δεν βλέπω να υπάρχει άλλος τρόπος, εντάξει μπεμπέ?" προτείνει ο δόλιος ο Άλμπι, ήρεμα χαμογελώντας

Ηττημένη, του γνέφεις καταφατικά. Κάθεσαι σ ένα ανάχωμα, στην άκρη του δρόμου και σκύβεις το κεφάλι.
Πω πω ξεφτίλα.....

Έμεινες να κοιτάς τον Αλμπερτ που κατευθυνόταν προς το κάστρο. Ξανακοίταξες τον δρόμο, είχες ακόμα ελπίδα μήπως εμφανιζόταν κανένα ταξί.

Ακούστηκε ήχος
Δεν χάρηκες, σιγά μην ήταν ταξί... Ήταν ήχος μηχανής, κάποιος ερχόταν από τον δρόμο που κατέβαινε περιφεριακά απο το κάστρο, προφανώς κάποιος που είχε πάει για φαγητό στο εστιατόριο.
Μισόκλεισες τα μάτια και ευχήθηκες να μη σου δώσουν σημασία οι επιβαίνοντες στη μηχανή, τι θα σκεφτόντουσαν άραγε για σένα, μόνη, βρεγμένη, ξυπόλητη καθισμένη σε μια πέτρα στη μέση του πουθενά

Γύρισες το κεφάλι προς τα πίσω, μην δώσεις στόχο και ευχήθηκες να προσπεράσουν.

Η μηχανή πια, ήταν πολύ κοντά, σε λίγο θα είχε περάσει.

Ακριβώς μπροστά σου, ο ήχος της μηχανής σταμάτησε.Ο αναβάτης την έσβησε.
Γύρισες το κεφάλι και κοίταξες.

Μέσα στο μισοσκόταδο, δεν φαινόντουσαν πια κόκκινα τα μαλλιά, ούτε διακρίνονταν εύκολα τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά.
Μόνο τα μάτια. Υπερβολικά ανοιχτά, εξωπραγματικά κρύα, απόκοσμα γαλάζια...

Πλησίασε και ανακάθησε απέναντι σου.Τα μαλλιά του νωπά πια από το ψιλόβροχο,φαινόντουσαν σκούρα

Δεν φαινόταν θυμωμένος, φανταζόσουν πως μετά τα παπούτσια που έφαγε στη μούρη, θα σε έψαχνε να σε ανασκολοπήσει, το λιγότερο, και μετά να κρεμάσει το κουφάρι σου στο πιο ψηλό σημείο του κάστρου για παραδειγματισμό, τύπου "THOU SHALT NOT WEAR HIGH HEELS HENCEFORTH, ENTERING THESE SACRED GROUNDS"


Δεν φαινόταν θυμωμένος

Σε κοιτούσε όπως κοιτάζει κάποιος ένα παράξενο αντικείμενο, σε περιεργαζόταν...

Το ίδιο έκανες και συ.

Πήρε στα χέρια του το πόδι σου.
Το ακούμπησε στο γόνατο του όπως καθόταν χαμηλωμένος.
Έτρεξε τα δάχτυλα του στο πέλμα "γουαααααααα......τ γουοοοοοοοο ου, γουααααατ αρ γιου ντ ντ γουααααααα γιου ντ ντ ουιν δεαρ" προσπαθείς να πεις με κάτι λέξεις που μοιάζουν με αγγλικά

Δεν απαντάει
Με τα δάχτυλα καθαρίζει φύλλα που έχουν κολλήσει με λάσπες κάτω από τα πόδια σου.
Έχει αδειάσει το στομάχι σου, έχει ανέβει στους πνεύμονες WHAAAAT THE FFFFUCKING FUUUUCK IS THAAAAAT
Κάθε φορά που τα δάχτυλα του αγγίζουν τα πέλματα σου, νιώθεις καρφίτσες στην σπονδυλική στήλη.
Καθαρίζει κάθε χιλιοστό, με επιμέλεια.Με δείχτη και αντίχειρα βγάζει σκουπιδάκια, με μέσο και παράμεσο στεγνώνει λάσπες.
Το ένα του χέρι κρατάει σφιχτά το πόδι σου από τον αστράγαλο για να μην γλυστρήσει απο το γόνατο του, με το άλλο καθαρίζει το πέλμα
Πρώτα το ένα πόδι , μετά το άλλο

Όταν πια και τα δύο σου πόδια είναι καθαρά, τον ακούς να λέει

"Έλα μαζί μου Ελληνάκι"

Ακολουθείς

-and so, it began

Next
Previous
Click here for Comments

0 σχόλια: