Φ.Α.Κ γιεααααα παρΤού

Δέκα - δώδεκα τραπέζια το πολύ, σε μία κλειστοφοβική αίθουσα στα δεξιά της κεντρικής αίθουσας του ισογείου, κατεβαίνοντας λίγα σκαλιά -ας πούμε ημι-υπόγειο.

Ειλικρινά σε ξεπερνάει πως γι αυτό εδώ το μικρό εστιατόριο, γίνεται πανικός  όπως μαθαίνεις και κόσμος προσπαθεί για εβδομάδες να κλείσει τραπέζι ΕΙΝΑΙ ΤΡΕΛΟΙ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΚΡΟΑΤΕΣ. Σας βάζουν να καθίσετε πάνω σε κάτι άβολες σιδερένιες στενές καρέκλες , τα κωλομέρια υποφέρουν κ το υπερήφανο ελληνικό ξυγκάκι στα μπουτάκια σου δεν το εκτιμάει καθόλου!!

Δεν ξέρεις την τύφλα σου από κροατικά και σιγά μην μετέφραζαν το μενού στα αγγλικά τα σωβινιστικά καθίκια, οπότε κάνεις την πείνα σου φιλότιμο και πέφτεις στην ανάγκη του Γερμανού συμφοιτητή σου, που κάθεται δίπλα σου και υποστηρίζει πως κάτι ψιλοσκαμπάζει από τη γλώσσα και θέλοντας να σου πουλήσει μούρη μπας και του κάτσεις , αναλαμβάνει να παραγγείλει και για τους δυό σας, απλώνοντας ταυτόχρονα τη χερούκλα του στους ώμους σου , "ώπαααα ώπαααα φιλαράκι θα στο ξεράνω" σκέφτεσαι και του χαμογελάς γλυκά ενώ τινάζεις με θηλυκότητα το κορμί σου για να πέσει το χέρι του, σαν τον τικ του Μητσοτάκη στο πιο θρας μέταλ όμως...

Έρχεται το φαγητό, ο Άλμπερτ έχει παραγγείλει ΖΑΡΚΑΔΙ τελικά, "γιααααααα γιααααααααααα ιστ γκουυυυυντ ντιρρρ για!!!!!!" λέει όλο περηφάνια για το καραμελωμένο πτώμα μπροστά του, του εξηγείς σε άπταιστα αγγλικά "ΦΙΛΕ, ΔΕ ΓΑΜΑΣ ΕΤΣΙ"
Όλοι στο τραπέζι έχουν παραγγείλει κάτι αντίστοιχο, ζαρκάδια, ελάφια, βίσωνες, - κανάς μονόκερος λείπει, κανάς βίκινγκ και η θειά σου που ο άντρας της φασώθηκε με την au pair μόνο αυτά τα είδη με κέρατα δεν σερβιρίστηκαν..

Ούτε μια πατατούλα ρε φίλε!!!! Ούτε λίγο ψωμάκι!! Μόνο πτώματα, και οκ δεν σε λες και βίγκαν, έχεις θυσιάσει στον Οντίν άπειρα πιτόγυρα, αυτό όμως ξεπερνάει τα όρια σου, Bambi δεν έφαγες και δεν πρόκειται να φας ποτέ στη ζωή σου, ΤΕΛΟΣ και πολλά είπαμε.

Κλείνεις μάτια και κατεβάζεις καντήλια σιωπηλά.Και κρυώνεις. Και θα μείνεις νηστική. Και ο Άλμπερτ έχει γίνει στενός κορσές.

ΚΑΙ ΚΑΤΟΥΡΙΕΣΑΙ


Πρόμπλεμ είναι αυτό τώρα. Για τους εξής λόγους, πρώτον το φαί μεν δεν τρώγεται, το κρασί δε, πίνεται μια χαρά... Είσαι στο 3ο ποτήρι και όντας θεονήστικη όλη μέρα, ένα ώπα έχεις αρχίσει να το νιώθεις... Δεύτερον, η φήμη σου περί κακού προσανατολισμού ξεπερνάει τα στενά όρια του μικρού μας γαλαξία. Πλάσματα από τον γαλαξία της Ανδρομέδας , όταν θέλουν να πουν "καλά ρε μλκα, ΠΩΣ ΧΑΘΗΚΕΣ , ΜΙΑ ΕΥΘΕΙΑ ΗΤΑΝ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΣ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΗΘΕΛΕΣ" λένε "έπαθες φυστίκι?"

Όμως ΠΡΕΠΕΙ να πας... like, ΠΡΕΠΕΙ ΟΜΩΣ!! Αν σου πατήσει κανείς την κοιλιά , θα αρχίσει να αναβλύζει δαλματικός οίνος απ τα αυτιά σου, εκεί έχει φτάσει η φούσκα σου, το 94% του σώματος σου είναι αυτή τη στιγμή τσίσα


Σηκώνεσαι με χάρη, παρασύροντας το τραπεζομάντηλο ασφαλώς, στον αέρα πιάνει ο Άλμπερτ το ζαρκάδι του, νταξ τυχερός είσαι σκέφτεσαι, δεν θα γαμήσεις απόψε, μη μείνεις και νηστικός... "Γουερ γιου γκόινγκ μπειμπί" ρωτάει με οξφορδιανή προφορά νταουντάουν Ντίσελντορφ , "τσιςς" του απαντάς εσύ ΕΛΑ ΡΕ ΚΥΨΕΛΑΡΑΑΑΑΑ, μονολογείς, γελάς και μόνη σου, αποθέωση!

Βγαίνεις από την αίθουσα του φαγητού και περιπλανιέσαι στο χώρο. Σου'χει φύγει η μαγκιά, αλήθεια κατουριέσαι πολύ, ρώτησες που είναι η τουαλέτα αλλά παρά τις οδηγίες εσύ κάνεις κύκλους στο ισόγειο του κάστρου. Αποφασίζεις να απομακρυνθείς λίγο, κάπου εδώ θα είναι , δεν μπορεί. Κάπου στρίβεις, κάτι σκαλάκια ανεβαίνεις, εν τέλει βρίσκεις πόρτα με πινακίδα WC λίγο πριν ραντίσεις με τιμημένα ελληνικά ούρα, το παγκοσμίου φήμης κροατικό γοτθικό μνημείο και σε απελάσουν μετά βα'ι'ων και κλάδων, ούτε βρακί δε θα προλάβαινες ν αλλάξεις πριν σου σφραγίσουν το διαβατήριο, περσόνα νον γκράτα με θρασύτατη ουροδόχο κύστη.

Κατουράς,ξαλαφρώνεις,  ρίχνεις λίγο νερό στο πρόσωπο σου, τσεκάρεις λίγο το μαλλί. Όλα οκ.
Πεινάς ακόμα, αλλά έχεις καλή διάθεση, άάάάγιο δαλματικό κρασάκι. Μωρέ και ο Άλμπερτ, δεν είναι κακός. Καλά δεν παίζει φάση με την καμία, αλλά είναι πολύ ευχάριστος τυπάκος και σου φέρεται καλά, αποφασίζεις να επιστρέψεις στο τραπέζι και να του μιλάς όμορφα, να μην είσαι ξινή μαζί του

ναι

Να επιστρέψεις

ναι


μμμ..


Κοιτάς με κενό βλέμμα γύρω σου. Τοίχοι, πόρτες, στροφές, σκαλάκια, σκάλες.
Το κενό σύνολο.

Δεν αναγνωρίζεις τίποτα
Πως θα επιστρέψεις?
Παίρνεις βαθειά ανάσα, κλείνεις λίγο τα μάτια και προσπαθείς λίγο να συγκεντρωθείς.
Άρχίζεις να περπατάς στο μισοσκόταδο, ίσως έστριψες εδώ και μετά κατέβηκες αυτά εδώ τα 5 σκαλοπάτια.Και μετά προχώρησες εδώ και ξαναέστριψες εδώ.

ναι

έχεις χαθεί απίστευτα

(του μπι κοντινιουντ  και ΜΗ ΒΡΙΖΕΤΕ νταΞ ?? δε λειτουργω καλα υπο πιεση!!!!!)



Next
Previous
Click here for Comments

0 σχόλια: